PerspectiefWerk en organisatieElk apparaat4 min lezen

Het gaat niet om productiviteit. Het gaat om de 35 tabbladen.

Je hebt nu 35 tabbladen open.

Niet omdat je slordig bent. Omdat sluiten voelt als iets kwijtraken. Je bezocht een pagina, las iets nuttigs, en nu woont die in je browser, want als je hem sluit, is hij weg. Niet belangrijk genoeg voor een bladwijzer. Niet onbelangrijk genoeg om los te laten. Dus blijft hij. Samen met de 34 andere.

Dat is geen productiviteitsprobleem. Dat is een geheugenprobleem. Je browser heeft geen geheugen. Jij compenseert dat door de tabbladen open te laten als fysieke herinnering dat het ding bestaat.


Niemand neemt een secretaris aan in de verwachting zijn bedrijf te vervijfvoudigen.

Daar is een secretaris niet voor. Een secretaris betekent dat je nooit kwijtraakt wat je zocht. Dat je voorbereid naar je volgende meeting gaat zonder 15 minuten context bij elkaar te zoeken. Dat de opvolgmail die donderdag de deur uit moest, ook echt donderdag de deur uit ging. Dat je niet hoeft na te denken als iemand vraagt: ‘Hebben we dat eigenlijk ooit opgelost?’

Het leven loopt soepeler. Dat is het. Dat is de hele waardepropositie.

Ons is een versie van AI verkocht die transformatie belooft. Productiviteit op volle toeren. Geautomatiseerde werkstromen. Teruggewonnen uren. Misschien klopt een deel daarvan voor sommige mensen. Maar voor de meeste mensen is dat meestal niet wat er echt mis is aan hun dag.

Wat er mis is, is kleiner. En het gebeurt voortdurend.


Je brengt 90% van je wakkere uren door op digitale apparaten.

Denk na over wat dat echt betekent. Je telefoon is het eerste waar je ’s ochtends naar kijkt. Je laptop staat het grootste deel van de werkdag open. ’s Avonds heb je je telefoon weer in je hand. Schermtijdgegevens van kenniswerkers liggen steeds tussen de 7 en 11 uur per dag.

En bijna niets van die tijd is echt makkelijk.

Niet zoals goed fysiek gereedschap makkelijk is. Een goede pen schrijft. Een goede stoel ondersteunt je. Ze laten je niet zoeken naar informatie die je al had. Ze laten je geen context opnieuw opbouwen die je al had opgebouwd. Ze raken niets kwijt.

Je digitale apparaten raken voortdurend dingen kwijt. Alleen op manieren waar je zo aan gewend bent geraakt dat je niet meer merkt dat het gebeurt.

Het tabblad dat je drie weken openliet omdat je wist dat je het nodig zou hebben. Het bericht van zes maanden geleden dat je nu moet vinden, zonder de precieze woorden te weten om op te zoeken. De naam van de persoon die iemand in een meeting noemde en die je daarna wilde opzoeken. Het artikel dat je op je telefoon las en op je laptop wilt aanhalen, maar je hebt geen idee meer waar het stond. Het document dat je twee maanden geleden schreef en dat ergens echt bestaat.

Elk ervan is een kleine wrijving. Een moment waarop je apparaat, dat alles heeft gezien, niets te bieden heeft.


Een goede persoonlijke assistent lost dit op zonder dat je het merkt.

Niet door slimmer te zijn dan jij. Niet door betere beslissingen te nemen. Gewoon door te onthouden. Door bij te houden. Door er te zijn als je het ding nodig hebt, met het ding.

‘Dat artikel van vorige week over X’ levert je het artikel op. ‘De mail waarin we de scope afspraken’ levert je de mail op. ‘Hoe heette dat bedrijf dat iemand dinsdag in de call noemde’ levert je het antwoord op.

Niets hiervan is indrukwekkend. Niets ervan komt in een productdemo. Het levert geen mooie kop op over AI die je manier van werken verandert. Het betekent alleen dat je dag minder wrijving heeft. En dat je 35 tabbladen minder open hebt.


Dat is wat een persoonlijk AI-besturingssysteem echt is, als je het gepraat over categorieën weghaalt.

Het is wat zag dat je die pagina bezocht en het onthoudt. Het weet dat je surfgedrag net zo goed bij je context hoort als je berichten en je agenda. Als je het nodig hebt, vraag je het in gewone taal en het vindt het. Je hoefde niet te beslissen of het een bladwijzer waard was. Je hoeft niet te onthouden waar het stond of wanneer je het zag. Je vraagt het gewoon.

Het is geen surveillance. Het is jouw geheugen, lokaal op je eigen hardware, alleen voor jou beschikbaar. Zoals een secretaris aantekeningen bijhoudt die van jou zijn, niet van het bedrijf waar hij werkt.

De 35 tabbladen staan open omdat niets in je digitale leven deze rol speelt. Niet je browser. Niet je besturingssysteem. Geen van de AI-producten die er vandaag zijn, omdat ze geen toegang hebben tot je context, of die wel hebben maar op een server die jij niet beheert, of alleen weten wat je ze in de huidige sessie expliciet hebt verteld.


De belofte die het waard is, is niet de grote.

Niet ‘dit verandert hoe je werkt’. Niet ‘je krijgt elke week uren terug’. Dat kan voor sommige mensen kloppen. Maar het is niet de belofte die voor de meeste mensen meestal telt.

De belofte die telt: je digitale leven wordt een beetje makkelijker. Wat je al hebt gezien, is terug te vinden. Wat je al hebt gedaan, hoeft niet opnieuw. De context die je al bij elkaar hebt gebracht, hoef je niet opnieuw bij elkaar te brengen.

Dat geeft een goede assistent je. Geen transformatie. Soepelheid. En na 20 jaar digitale apparaten die voortdurend kwijtraken wat je ze gaf, is soepelheid geen kleinigheid.


Off Grid AI werkt hiernaartoe. Het begint met AI op het apparaat die volledig offline op je telefoon werkt, het fundament dat dit alles mogelijk maakt zonder dat je data ooit je apparaat verlaat. Download voor iPhone of Android.

HEB JE HIER IETS AAN?
UPDATES VAN DE MAKER