Op deze pagina
Twee apparaten, nul gedeelde context: het probleem dat het persoonlijke AI-besturingssysteem moet oplossen
De gemiddelde kenniswerker gebruikt twee hoofdapparaten. Een telefoon, die van het wakker worden tot het slapengaan bij hem is. Een laptop, die het grootste deel van de werkdag openstaat.
Deze twee apparaten, gebruikt door dezelfde persoon, met dezelfde doelen en dezelfde beperkingen, hebben nog nooit met elkaar gepraat.
Niet op het niveau van intelligentie. Niet op een manier die iets betekent.
Twee afgesloten blikken op één leven
Je laptop ziet je werk.
Hij weet wat je schrijft, wat je leest, waar je onderzoek naar doet. Hij kent je mail: de draden die je beheert, de toezeggingen die je hebt gedaan, de gesprekken die lopen. Hij heeft je bestanden, je code, je documenten. Hij is de nauwkeurigste vastlegging van je professionele werk die ooit heeft bestaan.
Je telefoon ziet je leven.
Hij kent je persoonlijke berichten, je relaties, je sociale omgeving. Hij kent je gezondheid: slaap, beweging, lichamelijke patronen. Hij kent je locatie: waar je heen gaat, hoe vaak, hoe lang. Hij kent je afspraken in samenhang met al het andere dat om je tijd strijdt.
Geen van beide apparaten heeft toegang tot wat het andere ziet. De intelligentie in elk werkt geïsoleerd.
Je laptop weet niet dat je vannacht vier uur hebt geslapen. Je telefoon weet niet dat je deadline naar morgen is verschoven. Je laptop weet niet dat je belangrijkste klant net een bericht stuurde. Je telefoon weet niet dat je midden in iets zit dat nog twee uur concentratie vraagt.
Dat houd je allemaal zelf bij. In je hoofd. Over twee losse apparaten, twee losse intelligentielagen, twee losse werelden.
Wat de splitsing kost
De splitsing zorgt voor een bepaald soort extra werk dat kenniswerkers voortdurend meedragen, zonder het echt als structureel probleem te zien.
Context bij elkaar zoeken. Voor elke belangrijke taak (een vergadering, een lastig bericht, een beslissing) zoek je de context met de hand bij elkaar. Je kijkt in je agenda op je laptop, je berichten op je telefoon, je notities ergens anders. De informatie bestaat. Ze verzamelen is werk dat jij doet.
Sorteren tussen apparaten. Er komt een melding binnen op je telefoon terwijl je op je laptop werkt. Je pakt je telefoon, schakelt om, beoordeelt het, beslist hoe je reageert, legt je telefoon weg en probeert je gedachtegang terug te vinden. Dat gebeurt vele keren per dag.
Je geheugen als brug. Omdat geen van beide apparaten weet wat het andere weet, ben jij de brug. Jij onthoudt dat het bericht op je telefoon te maken heeft met het bestand waar je op je laptop aan werkte. Jij onthoudt dat de deadline op je laptop bepaalt of je het gesprek kunt aannemen dat je telefoon voorstelt. Je geheugen doet coördinatiewerk dat software zou moeten doen.
Wat het persoonlijke AI-besturingssysteem doet
Een persoonlijk AI-besturingssysteem behandelt beide apparaten als delen van één intelligentiesysteem.
Context die op je telefoon ontstaat (berichten, gezondheid, locatie, persoonlijke agenda) is beschikbaar op je laptop. Context die op je laptop ontstaat (bestanden, mail, werkagenda, lopende projecten) is beschikbaar op je telefoon. Niet via een tussenstation in de cloud. Via je lokale netwerk, privé, tussen apparaten die van jou zijn.
De AI op beide apparaten heeft één samenhangend beeld van jou. Als je haar vraagt je te helpen een vergadering voor te bereiden, gebruikt ze wat je telefoon weet over het laatste gesprek met die persoon en wat je laptop weet over het laatste document dat je met hem deelde. Als ze een melding toont, weet ze of je geconcentreerd op je laptop aan het werk bent en kan ze die uitstellen.
Je bent één persoon. De intelligentielaag weet dat.
Waarom dit een andere architectuur vraagt
Context delen tussen apparaten op het niveau van intelligentie is geen functie die je aan bestaande producten kunt toevoegen. Het vraagt vanaf de basis een andere architectuur.
Cloudsync geeft je dezelfde gegevens op beide apparaten: je agenda staat op je telefoon en je laptop. Maar gegevens synchroniseren is geen intelligentie synchroniseren. Dezelfde agenda op beide apparaten geeft de AI op geen van beide een samenhangend beeld van je context. Elke AI werkt nog steeds geïsoleerd.
Echte intelligentie over apparaten heen vraagt een contextmodel dat beide apparaten omspant en door beide voortdurend wordt bijgewerkt. Dat model is een weergave van wie je bent en wat er in je leven gebeurt. Het moet ergens staan. De juiste plek zijn je eigen apparaten, gesynchroniseerd via je lokale netwerk. Een cloudserver die je meest persoonlijke gegevens krijgt als bijeffect van de coördinatie is de verkeerde plek.
De architectuur die het probleem van twee apparaten oplost, is dezelfde die het privacyprobleem oplost. Context op het apparaat. Sync via het lokale netwerk. Geen server ertussen.
De productthese
Hier begint de these van Off Grid AI.
Het meest fundamentele dat vandaag kapot is aan persoonlijke computers, is de kloof tussen wat je apparaten over je weten en wat ze ermee doen. Concreet: twee apparaten die dezelfde persoon dienen maar geïsoleerd werken.
Die kloof dichten, privé, zonder dat je je meest persoonlijke context aan andermans infrastructuur hoeft te geven, is waarvoor het persoonlijke AI-besturingssysteem is gebouwd.
We beginnen bij de telefoon. Dat is het apparaat met de meeste context. Hij is de hele dag bij je. De AI die erop draait, volledig lokaal, met toegang tot je berichten, agenda en gezondheid, is het eerste stuk van een intelligentielaag die uiteindelijk je hele leven omspant.
De laptopintegratie komt daarna. Dan de volledige contextsync tussen apparaten via je lokale netwerk.
Twee apparaten. Eén intelligentielaag. Geen server nodig.