PerspektywaSynchronizacja i udostępnianieNa wszystkich urządzeniach3 min czytania

Na tej stronie
  1. Dwa odizolowane widoki jednego życia
  2. Ile kosztuje ten podział
  3. Co robi osobisty system operacyjny AI
  4. Dlaczego to wymaga innej architektury
  5. Teza produktu

Dwa urządzenia, zero wspólnego kontekstu: problem, do którego rozwiązania powstał osobisty system operacyjny AI

Przeciętny pracownik umysłowy korzysta z dwóch głównych urządzeń. Z telefonu, który jest przy nim od przebudzenia do zaśnięcia. Z laptopa, który jest otwarty przez większość dnia pracy.

Te dwa urządzenia, używane przez tę samą osobę, z tymi samymi celami i tymi samymi ograniczeniami, nigdy ze sobą nie rozmawiały.

Nie na poziomie inteligencji. Nie w sposób, który by coś znaczył.


Dwa odizolowane widoki jednego życia

Twój laptop widzi twoją pracę.

Wie, co piszesz, co czytasz, czego szukasz. Zna twoją pocztę: wątki, które prowadzisz, zobowiązania, które podjąłeś, rozmowy w toku. Ma twoje pliki, twój kod, twoje dokumenty. To najdokładniejszy zapis twojej pracy zawodowej, jaki kiedykolwiek istniał.

Twój telefon widzi twoje życie.

Zna twoje prywatne wiadomości, twoje relacje, twoje otoczenie. Zna twoje zdrowie: sen, aktywność, nawyki ciała. Zna twoją lokalizację: dokąd chodzisz, jak często, na jak długo. Zna twoje terminy w kontekście wszystkiego innego, co walczy o twój czas.

Żadne z urządzeń nie ma dostępu do tego, co widzi drugie. Inteligencja w każdym działa w izolacji.

Twój laptop nie wie, że w nocy spałeś cztery godziny. Twój telefon nie wie, że termin przesunął się na jutro. Twój laptop nie wie, że najważniejszy klient właśnie przysłał wiadomość. Twój telefon nie wie, że jesteś w środku czegoś, co wymaga jeszcze dwóch godzin skupienia.

Wszystko to trzymasz sam. W głowie. Między dwoma osobnymi urządzeniami, dwiema osobnymi warstwami inteligencji, dwoma osobnymi światami.


Ile kosztuje ten podział

Podział tworzy konkretny rodzaj dodatkowej pracy, którą pracownicy umysłowi dźwigają cały czas, nie do końca rozpoznając w niej problem strukturalny.

Składanie kontekstu. Przed każdym ważnym zadaniem (spotkaniem, trudną wiadomością, decyzją) składasz kontekst ręcznie. Sprawdzasz kalendarz na laptopie, wiadomości na telefonie, notatki gdzie indziej. Informacje istnieją. Zebranie ich to praca, którą wykonujesz ty.

Selekcja między urządzeniami. Na telefon przychodzi powiadomienie, gdy pracujesz na laptopie. Bierzesz telefon, zmieniasz kontekst, oceniasz sprawę, decydujesz, jak odpowiedzieć, odkładasz telefon i próbujesz odtworzyć tok myślenia. Dzieje się to wiele razy dziennie.

Pamięć jako most. Ponieważ żadne urządzenie nie wie, co wie drugie, mostem jesteś ty. Pamiętasz, że wiadomość na telefonie wiąże się z plikiem, nad którym pracowałeś na laptopie. Pamiętasz, że termin z laptopa decyduje o tym, czy możesz odebrać telefon, który proponuje ci aparat. Twoja pamięć wykonuje pracę koordynacyjną, którą powinno wykonywać oprogramowanie.


Co robi osobisty system operacyjny AI

Osobisty system operacyjny AI traktuje oba urządzenia jako części jednego systemu inteligencji.

Kontekst budowany na telefonie (wiadomości, zdrowie, lokalizacja, prywatny kalendarz) jest dostępny na laptopie. Kontekst budowany na laptopie (pliki, poczta, kalendarz służbowy, bieżące projekty) jest dostępny na telefonie. Nie przez przekaźnik w chmurze. Przez twoją sieć lokalną, prywatnie, między urządzeniami, które należą do ciebie.

AI na każdym z nich ma jeden spójny obraz ciebie. Gdy prosisz ją o pomoc w przygotowaniu spotkania, korzysta z tego, co telefon wie o ostatniej rozmowie z tą osobą, i z tego, co laptop wie o ostatnim dokumencie, który jej wysłałeś. Gdy pokazuje powiadomienie, wie, czy właśnie pracujesz w skupieniu na laptopie, i może je odłożyć.

Jesteś jedną osobą. Warstwa inteligencji o tym wie.


Dlaczego to wymaga innej architektury

Wspólny kontekst między urządzeniami na poziomie inteligencji to nie funkcja, którą da się dodać do istniejących produktów. Wymaga innej architektury od samych podstaw.

Synchronizacja w chmurze daje ci te same dane na obu urządzeniach: kalendarz jest na telefonie i na laptopie. Ale synchronizacja danych to nie synchronizacja inteligencji. Ten sam kalendarz na obu urządzeniach nie daje AI żadnego z nich spójnego obrazu twojego kontekstu. Każda AI dalej działa w izolacji.

Prawdziwa inteligencja między urządzeniami wymaga modelu kontekstu, który obejmuje oba urządzenia i jest stale aktualizowany przez oba. Ten model to obraz tego, kim jesteś i co dzieje się w twoim życiu. Musi gdzieś być przechowywany. Właściwym miejscem są twoje urządzenia, synchronizowane przez sieć lokalną. Serwer w chmurze, który dostaje twoje najbardziej osobiste dane przy okazji koordynacji, to złe miejsce.

Architektura, która rozwiązuje problem dwóch urządzeń, to ta sama, która rozwiązuje problem prywatności. Kontekst na urządzeniu. Synchronizacja w sieci lokalnej. Żadnego serwera pośrodku.


Teza produktu

Tu zaczyna się teza Off Grid AI.

Najbardziej podstawową rzeczą, która dziś nie działa w komputerach osobistych, jest przepaść między tym, co twoje urządzenia o tobie wiedzą, a tym, co z tą wiedzą robią. Konkretnie: dwa urządzenia, które służą tej samej osobie, ale działają w izolacji.

Zamknięcie tej przepaści, prywatnie, bez wymagania, byś oddawał swój najbardziej osobisty kontekst cudzej infrastrukturze, to zadanie, do którego zbudowano osobisty system operacyjny AI.

Zaczynamy od telefonu. To urządzenie z największą ilością kontekstu. Jest z tobą cały dzień. AI, która na nim działa, całkowicie lokalnie, z dostępem do twoich wiadomości, kalendarza i zdrowia, to pierwszy element warstwy inteligencji, która z czasem obejmie całe twoje życie.

Następna jest integracja z laptopem. Potem pełna synchronizacja kontekstu między urządzeniami przez twoją sieć lokalną.

Dwa urządzenia. Jedna warstwa inteligencji. Serwer niepotrzebny.


Pobierz Off Grid AI na iPhone’a lub Androida.

CZY TO POMOGŁO?
WIEŚCI OD TWÓRCY