Kişisel bir yapay zekâ işletim sistemiyle bir gün: cihazların gerçekten birlikte çalıştığında nasıl görünür
Kişisel bir yapay zekâ işletim sisteminin neyi değiştirdiğini anlamanın en iyi yolu, onunla bir gün geçirmek.
Özellikleri değil. Günün gerçekte nasıl geçtiğini.
07.20
Telefonunda bir sesli not uygulaması açıyor, duşta düşündüğün bir sorun hakkında üç cümle söylüyor ve telefonu bırakıyorsun.
Gün içinde o sorunla ilgili bir belgeyi açtığında, o üç cümle zaten orada not olarak duruyor. Sen yapıştırmadın. Sen aramadın. Yapay zekâ sesli notu zaten bildiği proje bağlamına bağladı.
Bu bir arama özelliği değil. Arama, aramayı hatırlamanı gerektirir. Bu, yapay zekâ ne üzerinde çalıştığını anladığı için karşına çıktı.
09.10
Dış trafiği engelleyen bir şirket ağındasın. Bulutta yapay zekâ yok. Dış API yok. Hiçbir şey yok.
Yapay zekân yine de çalışıyor. Telefonunda çalışıyor. Sunucuya ihtiyacı yok. Sabah gelen uzun bir PDF’i özetlemesini istiyorsun. Özetliyor.
Senin için artık sıradan bir şey bu. Bağlantın olup olmadığını düşünmeyi bıraktın.
11.00
Bir iş arkadaşın, altı hafta önce bir müşteriyle ne konuştuğunu mesajla soruyor. Ayrıntıları hatırlamıyorsun.
Yapay zekâna soruyorsun. Doğru yazışmayı buluyor, önemli noktaları çıkarıyor ve sana iki cümlelik bir özet veriyor. Hepsi yirmi saniye sürüyor.
Önemli olan şu: O yazışma geçmişinin hiçbir kısmı dizinlenmek ya da aranmak için bir sunucuya gönderilmedi. Yerelde, kendi cihazında, aylardır işini anlamaya devam eden bir modelle işlendi. Müşteri sözlerinin üçüncü taraf bir hizmete yüklenmesine hiç onay vermedi. Vermesi de gerekmedi.
13.30
Yürürken sesli bir not kaydediyorsun: az önce bitirdiğin bir görüşmeden üç yapılacak iş. Dizüstü bilgisayarının yanında değilsin. Hiçbir uygulamanın içinde değilsin. Sadece konuşuyorsun.
Kırk dakika sonra tekrar oturduğunda, bu işler yazıya dökülmüş, doğru projeye bağlanmış ve seni bekliyor. Ayrı bir not uygulamasında değil. Ait oldukları bağlamda.
Yazıya dökme işlemi telefonunda yapıldı. Hiçbir şey hiçbir yere gitmedi.
15.15
Telefondan dizüstü bilgisayara geçiyorsun. Telefonda not aldığın belge kaldığın yerden devam etmeye hazır. Sabahın bağlamı orada: sesli not, müşteri özeti, yapılacaklar.
Sen bir odadan diğerine geçerken evdeki Wi-Fi üzerinden eşitlendi. Hesap yok. Arada bulut yok. Sen iki cihazı olan tek bir kişisin ve artık iki cihaz da bunu biliyor.
Bu, yaygın araçların hiçbirinde henüz yok. Bugünkü her eşitleme bir sunucudan geçiyor. Bağlamını başkası tutuyor. Burada bağlam senin. Eşitleme yerel. Model senin.
18.00
Yapay zekândan zor bir mesaj taslağı istiyorsun: birine takviminin tutmayacağını söylemen gerekiyor.
Taslak sıradan bir yapay zekâ cevabı gibi durmuyor. Senin gibi duruyor, çünkü yapay zekâ aylardır nasıl yazdığını okuyor ve üslubun hakkında tamamen cihazda bir fikir edinmiş. Bir cümleyi değiştiriyorsun. Gönderiyorsun.
İşin rahatsız edici kısmı yine sendeydi: ne söyleyeceğine, nasıl çerçeveleyeceğine, soğuk olmadan nasıl doğrudan olacağına karar vermek. Bu, muhakeme gerektiriyordu. Yapay zekâ mekanik kısmı üstlendi: niyetini senin gibi duran kelimelere dönüştürmek.
Gün gerçekte nasıl geçti
Bir yapay zekâ asistanıyla sohbet etmedin. Sohbet penceresi açmadın. “Bunu yapay zekâya sormalıyım” diye düşünmedin.
Yapay zekâ dikkat eşiğinin altında çalıştı. Şeyleri birbirine bağladı. Şeyleri hatırladı. Gününün altyapısını üstlendi, böylece dikkatini gerçekten ona ihtiyaç duyan şeylere verebildin.
Bugün var olanlardan farkı hız değil. Kolaylık da değil. Fark, bağlamının, alışkanlıklarının ve geçmişinin cihazından hiç çıkmamış olması. Verimliliğin bedelini mahremiyetinle ödemedin.
İşte kişisel bir yapay zekâ işletim sistemi bu. Daha akıllı bir asistan değil. Tamamen ve gerçekten sana ait bir zekâ katmanı.
Off Grid AI buna doğru ilerliyor ve işe telefonunda çevrimdışı çalışan, cihaz üzerindeki yapay zekâyla başlıyor. iPhone için indir ya da Android için.